Ο Έρωτας στα Χρόνια της Ελονοσίας ΙΙ.

Ρουαντενέ Ρουαντενέ,
ο έρωτάς σου μου κανε
την καρδιά κόντρα πλακέ.

Το μάτι το τσακίρικο,
η πόνηριά στο βλέμμα
σαν τον Νοτιά με σήκωσε
μου τάραξε το πνεύμα.

Μια νύχτα κάτ'απ την ελιά
μου πήρες την παρθενία
μα την επόμενη βραδιά
σε θέρισε η πουτάνα η Ελονοσία

Ρουαντενέ Ρουαντενέ,
ο έρωτάς σου μου κανε
την καρδιά κόντρα πλακέ.

M.S

Ο Έρωτας στα Χρόνια της Ελονοσίας. Ι

Στους βάλτους σε γνώρισα.
Στους βάλτους σε έζησα.
Στους βάλτους σ'αγάπησα.
Στους βάλτους σε έχασα.

Μαζί ονειρευόμασταν τη πατρίδα.
Στους άσπρους ξεβαμμένους ουρανούς.
Μαζί μοιραζόμασταν το ίδιο, πικρό ψωμί.
Μόνος σε έκλαψα, τα έλη σαν σε πήραν,
δικιά τους ερωμένη.
Και έμεινα, μονάχος να ονειρεύομαι,
της Ρόδου τον γαλάζιο ουρανό.

M.S

Οι Ρουαντενοί

Τω καιρώ εκείνω
ήτο η εποχή της δυσεντερίας
στη γλυκιά πατρίδα
που ονομάζει Ρόδον ο Θεός.
Οι πρόγονοι μου,
θαλασσινοί καλλιεργητές σπουργιτιών,
επήραν την απόφαση να μετοικίσουν
από το χωριό μας, τα κοσμοπολίτικα Τριάντα (30),
στη μακρυνή και μελαμψή Ρουάντα
και ονοματίστηκαν
Ρ ο υ α ν τ ε ν ο ί.

Χ. Ρ.